Metody leczenia
Osteopatia
Osteopatia jako gałąź medycyny – zajmuje się regulacją zdrowia za pomocą manualnego leczenia, który pozwala postrzegać człowieka jako całość, nie dzieląc go na poszczególne fragmenty. Skupia się na leczeniu przyczyny, a nie tylko objawu – bólu.
Organizm posiada wyjątkową zdolność do regeneracji, osteopatia ma zadanie zlokalizować słabe ogniwo w ciele pacjenta, które ten proces regeneracji zaburza. Poprzez techniki manualne usprawnia funkcjonowanie układu nerwowego, poprawia przepływ płynów w ciele – opierając się o znajomość anatomii i fizjologii ludzkiego ciała.
Jak to wygląda w praktyce:
Diagnostyka osteopatyczna, poza dokładnym wywiadem oraz badaniem funkcjonalnym, opiera się w dużej mierze na dokładnej palpacji, ilości i jakości ruchu, czyli badaniu manualnym ciała. Obszar ciała w którym doszło do dysfunkcji rozpatrywany jest wielokierunkowo uwzględniając wpływ układu krwionośnego, limfatycznego, mięśniowo-powięziowego, narządów wewnętrznych biorąc pod uwagę wpływ autonomicznego układu nerwowego.
W badaniu terapeuta poszukuje zmian w napięciu, tkliwości, symetrii, ograniczeniu ruchu oraz teksturze tkanek.
Manipulacja powięzi (FM) STECCO
Metoda manipulacji powięzi została opracowana przez włoskiego fizjoterapeutę Luigiego Stecco który przez ponad 40 lat praktyki klinicznej i wnikliwego studiowania anatomii i fizjologii człowieka opracował niezwykle efektywny system terapeutyczny.
Manipulacja Powięzi opiera się na oddziaływaniu terapeutycznym w określonych punktach na powierzchni powięzi głębokiej oraz powięzi powierzchownej. Punkty zlokalizowane w obrębie powięzi głębokiej nazywane są centrami koordynacji oraz centrami fuzji. W obrębie powięzi powierzchownej poszukujemy kwadrantów na które zostało podzielone ciało.
Metoda, uwzględnia więc całościowe podejście do ciała, traktując poszczególne jego segmenty, jako pojedyncze ogniwa łańcucha tkankowego, którego ciągłość zapewnia powięź.
Podstawowym celem manipulacji powięzi jest zlikwidowanie tzw. densyfikacji. Densyfikacja to zagęszczenie w obrębie substancji podstawowej powięzi która składa się z wody, kwasu hialuronowego, proteoglikanów prowadzące do zmiany lepkości powięzi w obszarze danego punktu.
Terapia wisceralna (trzewna)
Terapia wisceralna – trzewna jest również elementem osteopatii, fizjoterapii i często stanowi fundament manualnej pracy z ciałem.
Narządy są połączone przez powięź, która poprzez krezki, więzadła, otrzewną utrzymują je, umożliwiając prawidłowe funkcjonowanie. W terapii wisceralnej terapeuta wykorzystuje dłoń. Jest ona jednocześnie instrumentem diagnostycznym i narzędziem terapeutycznym. Wykorzystuje się tu techniki oddziałujące bezpośrednio na obszar narządu lub techniki pośrednie.
Wyeliminowanie zaburzeń ruchomości oraz napięć w ciele ludzkim pozwola przywrócić równowagę dla samoregulujących się procesów w organizmie. Należy pamiętać, że w terapii narządów my do czynnienia z zaburzeniem czyności danego narządru, bez morfologicznej patologii.
Przykładowe przyczyny wystepowania dysfunkcji trzewnych:
- zburzenia zaopatrzenia tętniczego
- zaburzenie drenażu żylnego oraz limfatycznego
- zaburzenie ciśnienia w jamach ciała
- ingerencje chirurgiczne oraz zrosty tkanek
- wzmożona lub obniżona aktwyność autonomicznego układu nerwowego
- nieprawidłowa dieta
- kompensacje w zaburzeniach układu mięśniowo-szkieletowego
- alergie, nietolerancje pokarmowe
Terapia wisceralna jest to zawsze tylko część leczenia, patrząc na ciało całościowo.
Terapia czaszkowo-krzyżowa
Terapia czaszkowo-krzyżowa nazywana także jako terapia cranio–sacralna jest elementem osteopatii i polega na delikatnej manipulacji czaszki, kręgosłupa, kości krzyżowej oraz otaczających ich tkankek i płynów.
Założenie terapi opiera się na występowaniu w ciele subtelnego rytmu, który jest związany z przepływem płynu mózgowo-rdzeniowego. Płyn ten jest produkowany w splotach naczyniówkoych komór mózgu. Terapeuta podczas sesji stara się przywrócić prawidłowy rytm oraz rozluźnić struktury kostne i miękkie, co wspiera procesy samoleczenia organizmu.
Badanie oraz terapia są bardzo delikatne, a odczucia po terapii obejmują głębokie odprężenie, lekkość ciała i umysłu.
Terapia manualna
Terapia manualna to leczenie w której terapeuta wykorzystuje techniki diagnostyczno-lecznicze nakierowane na wykrywanie i leczenie zaburzeń w obrębie stawów, więzadeł, mięśni oraz wzorców postawy. Wykorzystywane techniki to mobilizacje, manipulacje, terapię tkanek miękkich i ćwiczenia dobrane do stanu pacjenta.
Terapia manualna przywraca ruchomość i zmniejsza ból w szczególności przy chorobach kręgosłupa oraz zwyrodnieniach stawów.
Pinoterapia
Pinoterapia (pinopresura) to terapia odruchowa, która opiera się na stymulacjach odpowiednich obszarów na skórze w miejscach o dużej gęstości zakończeń nerwowych (tzw. strefach odruchowych) za pomocą narzędzi, które powodują pobudzenie wybranych ośrodków nerwowych. Dzięki temu układ mięśniowy czy więzadłowy odbiera odpowiednie informacje z mózgu, a to prowadzi do odruchowego rozluźnienia zgromadzonych napięć i zmniejszenia bólu.
Pinoterapia korzysta z narzędzi takich jak:
- piny
- klawiki
- katy
Zabieg jest nieinwazyjny, nie narusza ciągłości skóry.
Igłoterapia sucha
Metoda terapeutyczna, polegająca na precyzyjnym wprowadzeniu cienkiej sterylnej igły. (takich samych które wykorzystuje się w akupunkturze).
Głównym mechanizmem oddziaływania igłoterapii suchej, bez względu na okolicę aplikacji, jest wywoływanie procesów odwrażliwienia obwodowego (desensytyzacji obwodowej), celem zmniejszenia bólu i poprawy zakresu ruchomości.
Igłoterapia sprawdza się idealnie do rozluźnienie mięśniowo-powięziowego punktu spustowego.
Osteopatia pediatryczna i ciąża
Ułożenie w brzuchu matki, trudy porodu lub pierwsze etapy życia mogą prowadzić do napięć i zaburzeń rozwoju dziecka. Terapeuta, poprzez delikatną pracę manualną, lokalizuje ograniczenia w ciele i wspiera ich normalizację, powoduje, że układ mięśniowo-powięziowy, czaszkowo-krzyżowy oraz funkcje narządów wewnętrznych dziecka zaczynają optymalnie pracować. Terapia jest dostosowana do wieku oraz potrzeb dziecka.
Warto podkreślić, że osteopatia pediatryczna nie stara się zastąpić opieki medycznej, ale bywa stosowana jako metoda wspomagająca.
W problemach z rozwojem ruchowym dziecka osteopatia pediatryczna może być również stosowana jako metoda dobrze integrująca się z fizjoterapią (np. NDT-Bobath, Vojty).
Ciąża – rozwój i wzrost płodu w brzuchu przyszłej mamy powoduje przesunięcia narządów wewnętrznych mogąc wywoływać dolegliwości trzewne. Zmienia się również położenie środka ciężkości ciała powodując zmiany krzywizn kręgosłupa. Może to spowodować zwiększenie napięcia więzadeł i mięśni doprowadzając do bóli kręgosłupa. Szereg zmian często wiąże się z drętwieniem, obrzękami rąk czy nóg.
Osteopatia niwelując przeciążenia może mieć pozytywny aspekt na przebiegu samego porodu.
